பெண்மை அறிவுயரப் பீடோங்கும் பெண்மைதான் ஒண்மையுற ஓங்கும் உலகு - உலக மகாகவி சுப்ரமணிய பாரதி.
There was an error in this gadget

Tuesday, 20 September 2011

பொத்தி பொத்தி வளர்த்தேனே! -மனப் பொந்தையிலே வைத்தேனே!



வாங்கி வந்த வரமோ? -இல்லை
தாங்கி வந்த சாபமோ

இப்படியும் செய்வானோ? -இனி
இங்கு வந்தென்னைக் காண்பானோ?

என் முந்தானையையே பிடித்து
திரிந்த என்மகனே, உனை அவள் 
முந்தானையில் முடிந்தே -எனை   
முதியோர் இல்லம் அனுப்பினாளே!

அண்ணன் மகள் என்று தானே 
ஆசையோடு எடுத்து வந்தேன்.

திண்ணை கூட இல்லை யென்று  
எனை இங்கனுப்பி -என்
இதயம் அறுத்தே எறிந்தாளே! 

வாங்கி வந்த வரமோ -இல்லை
தாங்கி வந்த சாபமோ

பிள்ளைமனம் மாருமுன்னே -என்அப்பன் 
மாப் பிள்ளைப்பார்த்து கட்டி வைத்தான்.
பிள்ளை ஒன்று கொடுத்துவிட்டு -அவனும் 
கொல்லையிலே படுத்து விட்டான்

தொல்லை பல நேரிடினும் -இப்பாழும்
சமூகம் இளம் விதவை எனக்கே
அல்லல் பல தந்திடினும்

எல்லையில்லா அன்பூட்டி - என்
பிள்ளை உன்னை நான் வளர்த்தேனே!... 

பொத்தி பொத்தி வளர்த்தேனே! -மனப்
பொந்தையிலே வைத்தேனே!
அப்ப னில்லா பிள்ளை என்றே 
அக்கறை யோடு வளர்த்தேனே

பள்ளிக் கூடம் அனுப்பினேனே!  
காலேசுக்கும் அனுப்பினேனே!
உத்தியோகம் கிடைத்ததுமே
ஊரே அசந்து போய்விடவே -தாய் 
மாமன் மகளுக்கே -உனை
திருமணமும் தான் செஞ்சேனே!… 

ஒய்யாரமாய் வளர்த்தவனும் - இப்படி 
ஓரிரு நாளிலே மாறிடு வான்னு
ஒருத்தரும் சொல்ல லேயே!..

நான் வாங்கி வந்த வரமோ - இல்லை
தாங்கி வந்த சாபமோ?

அஞ்சாறு வயசுக்கும் அசராமல் - நான் 
ஆசை ஆசையா பால்கொடுத்தேன்.
ஆடி வரும் பிள்ளைக்கே அன்பாலே 
ஆட்டுப்பாலும் கொடுத்து வளர்த்தேனே!

மட மடன்னு வளரட்டும், என்றே
மாட்டுப் பாலும் கொடுத்தே  
பாசத்தோடு நேசமும் ஊட்டி
பாங்குடனே  வளர்த்தேனே!...

சொல்லும் படியே கேட்கிறேனப்பா -நீ 
சொல்லாத எதையும் செய்வேனோ? யப்பா
பொல்லாப்பு ஏதும் இல்லை -எனை
புறத்தாளாய் நடத்தாதே, உனக்கு
புண்ணியம் கோடி கிடைக்கட்டும்
எண்ணிய காரியம் செயிக்கட்டும்.

எனை ஒதுக்கித் தள்ளாதே
காலமெல்லாம் சுமந்தவளை 
காணா தேசம் அனுப்பிடாதே!

முன்னூறு நாள் மட்டுமா? -இல்லை 
முப்பது வருடம் சுமந்தவள் -வீட்டு
மூலையில் முடக்கிக்கொள்ள கூடாதென்றே
(முச்சந்திக்கே) முதியோர் இல்லம் அனுப்பினாயே!



இனி எதிரிக்கும் வர வேண்டாம் 
இப்படி ஒரு நிலமையடா! ...

உனைப் பார்த்ததெல்லாம் போது மென்றே 
சலிப்பால் தள்ளி விட்டுப்போகிறானே! -எனக்கு 
அவன் கள்ளிப்பாலேத்  தந்திருக்கலாமே!

நான் வாங்கிவந்த வரமோ? -இல்லை
தாங்கி வந்த சாபமோ?.

இனியும் வாழ்வேனோ! இப்படியே வீழ்வேனோ!
இனிஎன் உயிரும் போகாதோ? - இறைவா!
இன்னல்களும் தீராதோ?...

ஒண்ணா நடத்த வேண்டாமையா 
ஒரு மூலையில் நான் இருக்கேன்.
காஞ்சி தண்ணி வேண்டாமையா - அத 
காச்சி நானே குடுச்சிகிறேன்.
காசு பணம் வேண்டாமையா - எரு
ராட்டி தட்டி வித்துக்கிறேன்

பண்டம் பாத்திரம், ஒண்ணா வேண்டாமையா
பையில் தனியா வச்சுக்கிறேன் - நீ 
பாசம் காண்பிக்க வேண்டாமையா; 
பாவி உன்னை நான் பார்த்திருந்தா 
பொதுமையா!...

என்னப் பெத்தவனே! ஏ ராசா!
கட்டையும் வேகாதுடா… 
காட்டுக்கு போகும் முன்னே,

வீட்டைவிட்டு அனுப்பிடாதே -ஒரு 
வேலைக்காரியா நினைத்திடடா
வாசலிலே இருந்திடுறேன்
வாய் மூடி நிண்டிடுறேன்
நாயோடு படுத்துக் கிறேன் -உன்னப்
பெத்த தாயாக கேட்டுக்கிறேன்

ஏ ராசா! வேண்டாம்னு சொல்லிறாதே 
வீட்டைவிட்டுத் தள்ளிராதே
பாசம்வச்ச என்மனசு புரியாம - வெறும் 
வேஷம் என்று சொல்லாதே...

விஷம் கொஞ்சம் தந்துவிடு -  என் 
வேஷம் கலைஞ்சு போயி டுறேன்

அனாதைன்னு சொல்லி - அங்கே 
ஆசிரமத்தில் தள்ளி டாதே
பிள்ளைகளை பெத்துப் போடு
பீ மூத்திரம் அள்ளி - அதிலே
பேரானந்தம் பெத்துக்கிறேன்...

இத்தனையும் சொல்லியும் 
இப்படி ஏன் செய்தாயடா?

நான் பெத்த மகனே - இப்ப 
நாதியத்தேப்  போனேனடா! 

வாங்கி வந்த வரமோ? -இல்லை
தாங்கி வந்த சாபமோ?...




அன்புடன்,
தமிழ் விரும்பி ஆலாசியம் கோ.


8 comments:

mohammed said...

Very nice and thoughtful.
Nowadays we forgot affections in the name of modernism.
Thanks for wonderful thoughts.

கா ந கல்யாணசுந்தரம் said...

சிறப்பான கவிதை. வாழ்த்துக்கள்.

காந்தி பனங்கூர் said...

தாய் தந்தையை கடைசி காலத்தில் நம் குழந்தையை போல பாத்துக்கனும். அருமையான கவிதை. மனதை வருடி செல்கிறது.

தமிழ் விரும்பி said...

///mohammed சொன்னது…
Very nice and thoughtful.
Nowadays we forgot affections in the name of modernism.
Thanks for wonderful thoughts.///

பேசும் தெய்வம் அவள் தாமேஎன்றும்
பேணி நம்மைக் காத்திடுவாள்.
தங்களின் வருகைக்கும் முபாரக்கிற்கும் நன்றிகள் நண்பரே.

தமிழ் விரும்பி said...

////கா ந கல்யாணசுந்தரம் சொன்னது…
சிறப்பான கவிதை. வாழ்த்துக்கள்.///

வாழ்த்துக்களுக்கு நன்றிகள் கவிஞரே!

தமிழ் விரும்பி said...

///காந்தி பனங்கூர் சொன்னது…
தாய் தந்தையை கடைசி காலத்தில் நம் குழந்தையை போல பாத்துக்கனும். அருமையான கவிதை. மனதை வருடி செல்கிறது.///

தங்களின் வருகையும் மகிழ்ச்சியும் மன
சாந்தி தருகிறது காந்தியாரே!

Shakthiprabha said...

///வீட்டைவிட்டு அனுப்பிடாதே -ஒரு
வேலைக்காரியா நினைத்திடடா
வாசலிலே இருந்திடுறேன்…
வாய் மூடி நிண்டிடுறேன்
நாயோடு படுத்துக் கிறேன் -உன்னப்
பெத்த தாயாக கேட்டுக்கிறேன்…
//

மிகுந்த வலியைத் தந்த வரிகள். கவிதையும், முதியோர்கள் படமும் மனதை பிசைகிறது. இது போன்ற கணங்கள் யாருக்கும் வராமல் இருந்தால்...நன்று.

தமிழ் விரும்பி said...

////Shakthiprabha said...
///வீட்டைவிட்டு அனுப்பிடாதே -ஒரு
வேலைக்காரியா நினைத்திடடா
வாசலிலே இருந்திடுறேன்…
வாய் மூடி நிண்டிடுறேன்
நாயோடு படுத்துக் கிறேன் -உன்னப்
பெத்த தாயாக கேட்டுக்கிறேன்…
//

மிகுந்த வலியைத் தந்த வரிகள். கவிதையும், முதியோர்கள் படமும் மனதை பிசைகிறது. இது போன்ற கணங்கள் யாருக்கும் வராமல் இருந்தால்...நன்று.
24 December 2011 22:02/////

உண்மைதான் சகோதிரி...
அது போன்ற மகன்களைப் பெற்றத் தாய்களை....
அவளின் உணர்வுகளைப் புரியாத சில மகன்களை...
கேள்வியுறும் போது வலித்தது...
அதனின் வெளிப்பாடுதான் இது.
தங்களின் வருகைக்கும், பாராட்டிற்கும்
நன்றிகள் சகோதிரி...

Post a Comment